وقتی دوشیزه ی نگاهت را

به آسمان گره می زنی

میان تقدس بعد از ظهرهای لبخندت

به بهشت مومن می شوم

می دانم ناقابل است 

 ولی این شعر را اینقـــــــــــــــــــدر کش می دهم

تــــــــــــــــــــــــا......

ببخشید بانو! باز هم شعر کوتاه شد

خواستم بگویم تا خدا به پیامبر نگاهت ایمان بیاورد

دیدم خدا اولین عاشق چشمهای توست...

نه مادرم یوسف صدایم می کرد

نه یاد دارم که پدرم

تعبیری از ماه و ستاره در گوشم خوانده باشد

پس این گرگهای خوابیده در چشمانت

_ با پیوندی برادرانه _

از کجای قصه سر در آوردند

که اینگونه پیراهن احساسم را می درند.

با خیال تمام دوستت دارم ها

و بی خیال هرچه دوستم نداشتی ها

یک شب ؛

بی آنکه کسی پشت سرم آب بریزد

دل به جاده خواهم سپرد

.

کافیست اعتماد چارپایه را جلب کنم

صبـــــــر کن !

نزدیکتر نیــا !

من نیستم

اینکه می بینی خاطرات کلاغیست

که آخرین لبخندت را دزدید..

 سیب پاپوشی بود

 که خدایان در آغوشت گذاشتند

 اصلا گور پدر جاذبه،

 بهشت آغوشت را بی پروا به من ببخش

 چشم تمام خدایان زیر پای توست...

صبحانه ی خوبی بود:

چند نخ سیگار و یک استکان چای

و آنقـــــدر حسرت بودنت را خوردم

که ناهار می خواستم دنیا را بالا بیاورم

.

.

.

برای شام چه آشی پخته ای؟

کلاغ پر!

گنجشک پر!

شعر پر...من؟ پر!

غرور چشمای تو....زبونم لال!

بازم ، کلاغ پر....

.....

نمی دانم خدا کج ایستاده

یا من کفشهایم را

در نقاشیهای کودکی ام جا گذاشته ام

به هر صراط مستقیمی می روم

خوابهایم ، سر از خانه ی شما در می آورند...!